2005/Apr/23

** I miss you so much**

จะอยู่ตรงนี้ตรงที่ที่เรารักกัน

ได้พบฉันในหัวใจอยู่ทุกวัน..ก็เพียงพอแล้วไง

จะอยู่ตรงนี้ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่

ตรงที่ที่เป็นของเธอในหัวใจ

ยังไงก้อจะเว้นว่างเอาไว้..ไม่ให้ใครมาแทนที่ เ ธ อ

นี่!!!!ตาบ้า.ทำไมนายยังไม่กลับมาอีก หึ?

ตั้งแต่วันนั้น..นายก็หายไปเลย...ไม่ติดต่อ

ไม่รุ้ใช่มั้ยว่ามีคนเป็นห่วงอยู่ฉันรอนายนะ..รู้เอาไว้

เวลาที่ฉันต้องการนายแบบนี้นายก็ไม่อยู่ทำไมอ่ะ???

เมื่อวานก่อนฉันอ่านไดของไคสักคนนึงเนี่ยแหละมีข้อความนึงเขียนว่า ~ความห่างเหิน~ใช่ว่าชั้นจะไม่รอนายใช่ว่ามันจะทำให้ฉันเลิกรักนาย.แต่.มันทำให้ชั้นรู้สึกว่านายไม่รักชั้นแล้ว อ่านแล้วน้ำตาไหลเลยอ่าT_Tขอโทดนะที่ฉันมันอ่อนแอแต่ฉันกลัว..กลัวว่าไอ้ความห่างเหิน มันจะทำให้เกิดช่องว่างระหว่างเราอีกขอร้องละกลับมาสักทีเถอะกลับมาทะเลาะ..มาด่าว่าฉันก้อได้ ขอแค่กลับมาเถอะนะV - V...TT-TT

หลังจากที่เปิดบลอกอย่างเปนทางการไปเมื่อหลายวันก่อน.ดิชั้นก้อไม่มาอัพอีกเลย เพราะไม่มีรมน่ะ=+= .พอดีวันนี้ความอัดอั้นมันใกล้ถึงขีดสุด เลยขอมาระบายซะหน่อย>_<และสาเหตุที่ไม่ได้มาอัพอีกอย่างก้อเพราะไอ้ธีมตัวดีเนี่ยแหละนั่งงมตั้งแต่วานก่อนยันวานนี้ก้อยังไม่ได้เรื่องเลยคิดว่าเอาไว้ตกแต่งบลอกวันหลังละกัน

*เฮ้อช่วงนี้ต้องหาอะไรทำให้มันยุ่งๆเอาไว้ก่อน..จะได้ไม่คิดฟุ้งซ่าน ดิชั้นเลยลงทุนยอมมาทำบลอกกะเค้าสักครั้ง#_#


2005/Apr/18

ฉันอยากจะจดใบหน้าที่อ่อนโยนของนาย...เวลาที่นายยิ้ม...รอยยิ้มนั้นดูสดใส

เวลาที่นายหยอกเล่นกับเพื่อนๆของนาย...ทุกย่างก้าวที่นายเดินเข้ามาใกล้..ใกล้เข้าทุกที

หัวใจของฉันมันก็สั่นแรงขึ้นทุกที....มือของเราที่ได้สัมผัสกัน..แม้จาเพียงแค่ไม่นาน

แต่มันก้อมีความสุข..สุขจริงๆนะ

ถึงตอนนี้นายจะลืมไปแล้ว...แต่ก้อไม่เปนไร

ฉันจะจำเอาไว้เอง..และจะจดจำเอาไว้ตลอดไป

โฮะๆๆBlogแรกในชีวิตนะเนี่ย ถึงว่าวันนี้ฟ้ามืดมัวดินสงสัยเพระดิชั้นยัยแจงลงมือเขียนไดเปนครั้งแรก ไดอารายกะเค้าก้อยังไม่เคยเขียนนะเนี่ย...แต่วันนี้อยากลองทำจิงๆ อยากเขียนตั้งแต่เมื่อวานละแต่ขี้เกียจ เรื่องที่เขียนถึงจาออกแนวเน่าไปเน่าไปนิดส์แต่อยากระบายอ่ะ...ขอหน่อยละกัน- - เอาเปนว่าครายที่เข้ามาเม้นก้อช่วยสอนๆข้าเจ้าด้วยนะคะ....จาค่อยๆปรับปรุงต่อไปละกัน